Mijn leven in Italië

Onze mannen hebben last van campanilismo

Door op september 9, 2016

Topsport, duurzaamheid en mijn leven in Italië, zo heb ik mijn blog genoemd. En dus had ik het afgelopen maandag met mijn man over de volgende blog die ik zou schrijven. We liepen net voor de laatste training naar de skeelerbaan en ik wilde wat foto’s maken om te laten zien dat dit toch wel een van de mooiste banen van de wereld was, zo niet de mooiste. Gelegen op 1500m hoogte, op een bergpas, midden in een bos. Het rook er heerlijk naar dennenhout omdat de ‘forestale’, tevens de eigenaren van de ijs- annex skeelerbaan, net het bos hadden uitgedund en de boomstammen nog opgestapeld lagen langs de kant van de baan. Af en toe hoorde je koeienbellen van de loslopende alpenkoeien klingelen, en nee, dat is geen stijlelement, maar echt waar. Kortom geweldig! En een mooi onderwerp voor mijn blog. Dacht ik. Mijn man was het daar dus niet mee eens, ik kon écht niet zeggen dat deze skeelerbaan mooier was dan die in ons eigen dorp. En dit is een mooi voorbeeld van sterk ‘campanilismo’, één van de mooie Italiaanse woorden die ik de afgelopen tijd in Italië heb geleerd.

Heimwee naar de klokkentoren

Campanilismo, zo vertelde een vriendin mij een paar maanden geleden, is de sterke binding van Italianen met hun eigen woonplaats en zelfs met hun eigen wijk. Het woord stamt af van ‘campanile’, wat klokkentoren betekend en het houdt zoveel in dat Italianen graag zo dicht in de buurt van hun geboorteplaats willen blijven wonen, dat ze hun eigen kerktoren nog kunnen horen luiden. Volgens mijn vriendin hebben vooral Italiaanse mannen er last van, of anders in ieder geval onze mannen. We hebben het allemaal eens even op een rijtje gezet en eigenlijk is de hele vriendengroep van de mannenzijde in de eigen woonplaats blijven wonen en hebben wij vrouwen allemaal onze eigen geboorteplaats verlaten om ons bij hen te voegen. Nou kunnen daar natuurlijk meerdere verklaringen voor zijn, zo kan ons woonplaats bijvoorbeeld écht een van de beste stekken zijn, maar ik neig er toch naar de uitleg van mijn vriendin te geloven. Zeker na het bovengenoemde voorbeeld van de skeelerbaan. En ik zelf? Wat vind ik van campanilismo? Eerlijk gezegd kan ik me er weinig bij voorstellen, sterker nog, van mij mag de klokkentoren ’s ochtends best een uurtje later beginnen met luiden!

TAG
Gerelateerde blogs

Geef een reactie