Mijn leven in Italië

Onze mannen hebben last van campanilismo

Door op september 9, 2016

Topsport, duurzaamheid en mijn leven in Italië, zo heb ik mijn blog genoemd. En dus had ik het afgelopen maandag met mijn man over de volgende blog die ik zou schrijven. We liepen net voor de laatste training naar de skeelerbaan en ik wilde wat foto’s maken om te laten zien dat dit toch wel een van de mooiste banen van de wereld was, zo niet de mooiste. Gelegen op 1500m hoogte, op een bergpas, midden in een bos. Het rook er heerlijk naar dennenhout omdat de ‘forestale’, tevens de eigenaren van de ijs- annex skeelerbaan, net het bos hadden uitgedund en de boomstammen nog opgestapeld lagen langs de kant van de baan. Af en toe hoorde je koeienbellen van de loslopende alpenkoeien klingelen, en nee, dat is geen stijlelement, maar echt waar. Kortom geweldig! En een mooi onderwerp voor mijn blog. Dacht ik. Mijn man was het daar dus niet mee eens, ik kon écht niet zeggen dat deze skeelerbaan mooier was dan die in ons eigen dorp. En dit is een mooi voorbeeld van sterk ‘campanilismo’, één van de mooie Italiaanse woorden die ik de afgelopen tijd in Italië heb geleerd.

Heimwee naar de klokkentoren

Campanilismo, zo vertelde een vriendin mij een paar maanden geleden, is de sterke binding van Italianen met hun eigen woonplaats en zelfs met hun eigen wijk. Het woord stamt af van ‘campanile’, wat klokkentoren betekend en het houdt zoveel in dat Italianen graag zo dicht in de buurt van hun geboorteplaats willen blijven wonen, dat ze hun eigen kerktoren nog kunnen horen luiden. Volgens mijn vriendin hebben vooral Italiaanse mannen er last van, of anders in ieder geval onze mannen. We hebben het allemaal eens even op een rijtje gezet en eigenlijk is de hele vriendengroep van de mannenzijde in de eigen woonplaats blijven wonen en hebben wij vrouwen allemaal onze eigen geboorteplaats verlaten om ons bij hen te voegen. Nou kunnen daar natuurlijk meerdere verklaringen voor zijn, zo kan ons woonplaats bijvoorbeeld écht een van de beste stekken zijn, maar ik neig er toch naar de uitleg van mijn vriendin te geloven. Zeker na het bovengenoemde voorbeeld van de skeelerbaan. En ik zelf? Wat vind ik van campanilismo? Eerlijk gezegd kan ik me er weinig bij voorstellen, sterker nog, van mij mag de klokkentoren ’s ochtends best een uurtje later beginnen met luiden!

TAG
Gerelateerde blogs
7 reacties
  1. Beantwoorden

    Geertje

    september 10, 2016

    Leuk verhaal Marrit. En geldt dit ook voor Nederlandse mannen of hebben wij vrouwen hier wat meer in de melk te brokkelen?

    • Beantwoorden

      Marrit Leenstra

      september 10, 2016

      Hoi Geertje. Dit vind ik moeilijk te zeggen, maar het lijkt mij alsof hier in Nederland iets gemakkelijker gedacht wordt over bijvoorbeeld verhuizen voor het werk of de liefde. In Italië vinden ze een dorp 5km verderop letterlijk al héél iets anders…

  2. Beantwoorden

    Simonette

    september 10, 2016

    Ha Marrit, leuke blog!

    Zou ik dan toch de enige Italiaanse man gevonden hebben die geen last van campanilismo heeft?
    Stefano geniet werkelijk van het leven in ons moerasachtige dorp met uitzicht op de skyline van Amsterdam (onder het genot van een boterham met hagelslag bij de lunch). Hahaha. 😉
    Soms klaagt hij wat over het weer, maar dat is dan ook alles.

    Groeten aan de Anesi’s!
    Simonette

    • Beantwoorden

      Marrit Leenstra

      september 10, 2016

      Hi Simonette! Hmmm… daar zeg je wat, als we mijn vriendin mogen geloven heb je inderdaad wel heel erg geluk gehad! Haha 😉

  3. Beantwoorden

    jan-willem

    september 10, 2016

    ik vind het heel leuk om aan mijn geboortedorp in nederland e denken, ga er ook heel graag weer naar toe.
    kan mij ook weer voorstellen er te wonen, maar ik woon prachtig in zuid duitslans en heb het er hier ook heel erg naar mijn zin.

    Het gaat erom of je je thuis voelt.

    ik hoop dat jij marrit geen probleem hebt in italie te wonen en je daar thuis voelt. de omgeving ziet er heel mooi uit. 🙂

    • Beantwoorden

      Marrit Leenstra

      september 11, 2016

      Gelukkig ben ik nog vaak genoeg in mijn geboortedorp, eigenlijk is het bijna 50/50… Dus ik hoef niet in 1x te wennen aan mijn nieuwe woonplaats!

  4. Beantwoorden

    Nico

    september 18, 2016

    Hoi Marit,
    Net terug van een Zwitserland vakantie, waaronder een bezoek aan Davos waar we hoorden dat de schaatsbaan daar niet meer wordt gebruikt, bezocht ik jouw website met die fraai gelegen schaats-/skeelerbaan! Ben benieuwd waar die is gelegen of blijft dat een geheim?

Geef een reactie